Robaki (Vermes) - dawniej typ bezkręgowców wyróżniany w systematyce, który zawierał robaki płaskie (płazińce) i robaki obłe (obleńce), a także pierścienice. W większości przypadków są to pasożyty, np. tasiemce, owsiki, glisty ludzkie. Obecnie nie jest uważany za jednostkę systematyczną.

W języku potocznym słowem „robaki” nazywa się wszystkie bezkręgowce o obłych kształtach, np. larwy owadów takie jak czerw lub pędrak, a nawet wszystkie drobne bezkręgowce, w tym owady biegające np. prusak, karaluch.

Vermes (robaki) – zbiorcza, niejednolita grupa, w skład której wchodziły zwierzęta bezkręgowe o dwubocznej symetrii ciała i kształcie przeważnie mniej lub bardziej wydłużonym, o narządach wydalniczych typu protonefridiów lub metanefridiów i ośrodkowym układzie nerwowym złożonym z grzbietowego zwoju mózgowego, od którego odchodzą podłużne pnie nerwowe brzuszne. Robaki nie mają odnóży właściwych, a tzw. robaczkowy ruch zawdzięczają skurczom i rozkurczom wora powłokowo-mięśniowego (wora skórnomięśniowego). Dawniej termin „robaki” (Vermes) obejmował pierścienice, obleńce i płazińce, później jedynie obleńce i płazińce. W podręczniku zoologii pod redakcją prof. E. Grabdy z roku 1984 termin „robaki” obejmuje typy: Gnathostomulida, Platyhelminthes (płazińce), Nemertini (wstężnice), Nemathelminthes (obleńce), Rotifera (wrotki), Nematorhyncha, Acanthocephala (kolcogłowy), Entoprocta.

Nazwa „robaki” używana jest dzisiaj w zoologii nie w sensie jednostki systematycznej, lecz w odniesieniu do zespołu dość odległych systematycznie grup bezkręgowców, różniących się często najważniejszymi cechami. Termin zoologiczny, przestarzały.

Bibliografia

• Grabda E. (red.), Zoologia. Bezkręgowce, tom I, część 2, PWN, Warszawa 1984.
• Gustawicz B., Wyrobek E., Z głębi wód. Dwadzieścia obrazów z życia zwierząt niższych, Wyd. M. Arcta w Warszawie, Warszawa 1914.